"Wie gisteren ging vliegen, zegt heden: ik vloog.
Dus zegt U misschien ook van wiegen: ik woog?
Nee, pardon. Want ik woog is afkomstig van wegen.
Maar…. Is nu ik voog een vervoeging van vegen?
En dan het woord zoeken vervoegt men: ik zocht,
En dus hoort bij vloeken misschien ook: ik vlocht?
Alweer mis, want dit is afkomstig van vlechten,
Maar ik hocht is geen juiste vervoeging van hechten.
Bij roepen hoort: riep, maar bij snoepen geen sniep,
Bij lopen hoort: liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin hoort er bij slopen: ik sliep.
Want dit is afkomstig van 't schone woord slapen.
Maar zet nu weer niet: ik riep bij 't woord rapen,
Want dat komt van roepen, en U ziet terstond,
Zo draaien we vrolijk in 'n cirkeltje rond -
Van raden komt ried, maar van baden geen bied,
Dit komt van bieden (ik hoop, dat U 't ziet!)
Ook komt hiervoor: bood, maar van wieden geen wood.
U ziet de verwarring is akelig groot!
Nog talloos veel voorbeelden kan ik U geven,
Want gaf hoort bij geven, maar laf niet bij leven!
Men spreekt van: wij drinken, wij hebben gedronken,
Maar niet van: wij hinken en hebben gehonken!
't Is: ik eet en ik at, niet: ik weet en ik wat,
Maar ik weet en ik wist, zo vervoegt men dat!
Maar schrijft U nu niet bij vergeten: vergist!
Dat is een vergissing! Ja, moeilijk is 't!
Het volgend geval, dat is bijna te bont!
Bij slaan hoort: ik sloeg, niet ik sling of: ik slond,
Bij gaan hoort: ik ging, niet: ik gong of: ik gond,
Bij staan niet: ik stoeg of: ik sting, maar: ik stond!
Zo kan ik wel doorgaan tot volgende week,
Maar, dierbare lezer, ik maak U van streek,
Met al deze onzin, die toch gewis
Van onvervalst Nederlandse oorsprong is."

Bron: Esperanto leerboek "Tra la labirinto de la gramatiko", F. Faulhaber, 1950