Welkom, alle genodigden, ouders, familie, vrienden, collega’s en nu nog even leerlingen op deze speciale avond.
Speciaal voor al diegenen die hier straks met een officieel document buitenstappen als afsluiting van een belangrijk en lang deel van hun leven.

Speciaal voor alle ouders die evenveel trots voelen als al diegenen die u straks hier vooraan zult zien glunderen.

Speciaal voor alle leerkrachten van het zesde en alle voorbije leerjaren, omdat zij vanavond beseffendat de opdracht opnieuw tot een goed einde is gebracht.

Speciaal voor alle voetbaljunkies die vanavond de onvergetelijke match Brazilië  - Chili moeten missen omdat ze nu eenmaal de morele verplichting hebben om hier te zijn.

En nu we het toch over sport hebben, er moet mij iets van het hart.
Kijk, wij leerkrachten hebben het de leerlingen niet makkelijk gemaakt. Daar hebben wij door de jaren heen een heel arsenaal aan hinderactiviteiten voor ontwikkeld. Van de huis-tuin-en-keuken- opdrachten tot ingewikkelde proefwerken en geïntegreerde proeven.   Maar dat wordt van ons verwacht, daar worden wij voor betaald. Dus laat ons daarover niet flauw doen.

Waar ik het wil over hebben, zijn de verborgen verleiders. En in eerste instantie die uit de sportwereld.
Het WK voetbal en Wimbledon worden steevast in juni georganiseerd. Uit pedagogisch oogpunt kan ik dit niet goedkeuren, maar ik wil geen steen werpen naar de organisatoren. Dat zijn meestal oude mannen die al lang niet meer weten hoe het is om jong te zijn.

Neen het gaat om de sporters zelf en dan meer bepaald de Belgische. Laat ons wel wezen: sport is op dit moment zowat het enige dat bij ons nationale trots opwekt. Het enige wat jongeren kan verleiden om niet naar de cursus, maar wel naar de kijkkast te staren.

Niets dan lof, wat dat betreft, voor onze Rode Duivels. Zij hebben tenminste genoeg verantwoordelijkheidsgevoel om zich nog maar eens niet te kwalificeren voor dat WK. Mannen, respect! Neen, mijn Babylonische toorn gaat uit naar de tennisvrouwen. Kim en Juju. Twee jaar geleden waren ze zo leerlingvriendelijk om te stoppen met tennis. Luid applaus uit pedagogische hoek. En wat doen die twee? Ze beginnen opnieuw. En intussen heeft men een nieuw blik Belgische tennissterren open gemaakt: Yanina Woepie Wickmayer en Kirsten – je bril kleeft vast aan je neus schat- Flipkens.

Kim, ik zeg het nu, wanneer je binnen een jaar of vijftien aaneen nieuwe comeback begint… waarom niet …. De heren Armstrong en Schumacher doen het ook als net niet of net wel veertigers… wanneer je dan opnieuw begint, zal Jada daar het slachtoffer van worden. Ik heb je gewaarschuwd.

En dan wil ik het niet eens hebben over de heren en dames politici. Hun gebrek aan 5 minuten politieke moed heeft onze 18 en 18+ jarigen op 13 juni meer dan 5 minuten gekost.

Maar ik wijk af, ik liet me even gaan. Ik was u aan het vertellen voor wie dit een heel speciale avond was.

Speciaal voor mevrouw Pelckmans voor wie het de laatste keer is dat zij zich door een schijnbaar eindeloze lijst aan namen van geslaagden moet wurmen.

En last but not least… speciaal voor een man die voor het laatst naar hier is gekomen om echt te werken. Ik stel dan ook voor dat we hem dat laten doen. Ik geef het woord aan algemeen directeur Rob Van den Berghe.